کون و مکان

دارای جهان نصرتِ دین خسرو کامل                        یحیای مظفرملکِ عالم عادل

ای درگهِ اسلام پناه تو گشاده                               بر روی جهان روزنه ی جان و در دل

تعظیم تو بر جان و خرد واجب و لازم                      اِنعام تو بر کون و مکان فایض و شامل

روزِ ازل از کلکِ تو یک قطره سیاهی                     برروی مه افتاد که شد حلِّ مسایل

خورشید چو آن خال سیه دید به دل گفت              ای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل

شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است           دستِ طرب از دامن این زمزمه مگسل

می نوش و جهان بخش که از زلف کمندت             شدگردن بدخواه گرفتار سلاسل

دورِ فلکی یکسره بر منهج عدل است                   خوش باش که ظالم نبرد بار به منزل

حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است               از بهر معیشت مکن اندیشه ی باطل

سرافراز

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی               که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز                 سریر عزتم آن خاک آستان بودی  

به خواب نیز نمی بینمش چه جای وصال          چو این نبود و ندیدیم باری آن بودی  

بگفتمی که چه ارزد نسیم طره ی دوست          گرم به هرسر مویی هزار جان بودی

برات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب              گرش نشان امان از بد زمان بودی

زپرده کاش برون آمدی چو قطره ی اشک       که بر دو دیده ی ما حکم او روان بودی

اگر نه دایره ی عشق راه بربستی                  چونقطه حافظ بیدل نه در میان بودی

دولت وصل 

اگربه کوی توباشد مرامجال وصول                        رسد به دولت وصلت نوای من به اصول

قرار برده زمن آن دو سنبل رعنا                           فراغ برده زمن آن دو نرگس مکحول     

دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد                     بود ز زنگ حوادث هرآینه مصقول  

من شکسته بدحال زندگی یابم                         در آن نفس که به تیغ غمت شوم مقتول  

چه جرم کرده ام ای جان و دل به حضرت تو           که طاعت من بیدل نمی شود مقبول  

چو بر در تو من بی نوای بی زر و زور                   به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول  

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم                     که گشته ام زغم و جور روزگار ملول

خراب تر ز دل من غم تو جای نیافت                   که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ              رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول 

نوروز پاسداشت عشق های کوچکی است که زنده مانده اند و روز تعظیم در برابر عشق های بزرگی که عظمت را کوچک می دانند.پس به تو در نوروز سلام می کنم که بزرگترین عشق این کوچکی.